Mediolan, bazylika San Simpliciano

Szczegóły: | Odsłony: 72

Mediolan, bazylika San Simpliciano
Milano, basilica San Simpliciano
Mediolan, bazylika św. Symplicjana

Lokalizacja: Mediolan, Piazza San Simpliciano 7 (45.473900, 9.184586)
Budowa: koniec IV w., XI-XIII w., 1582
Styl: romanizm, renesans

HISTORIA. Jest to jeden z najstarszych kościołów Mediolanu. Według tradycji jego budowa rozpoczęła się z inicjatywy pierwszego biskupa Mediolanu św. Ambrożego (zm. 397) lub jego następcy na tronie biskupim św. Simplicjana (zm. 401). Badania archeologiczne datują kościół na V w. a pierwsza wzmianka o nim pochodzi z epoki longobardzkiej w VIII w. Po śmierci św. Simplicjan został pochowany w bazylice, która z czasem przyjęła jego wezwanie. Wiadomo, że w IX w. kościół przejęli benedyktyni, którzy między XI a XIII w. przebudowali go w stylu romańskim. W 1517 r. opiekę nad kościołem przejęli benedyktyni z Monte Cassino. W 1582 r. przebudowano prezbiterium oraz dodano kopułę nad transeptem. W tym czasie obniżono też dzwonnicę o 25 metrów. W latach 1838-1841 kościół przeszedł gruntowną renowację według projektu architekta Giulio Aluisetti. W jej wyniku częściowo zniszczono romańską strukturę wnętrza. W 1870 r. częściowo przekształcono fasadę, która jednak zachowała w dużym stopniu pierwotny wygląd. W 1967 r. rozpoczęły się prace rekonstrukcyjne, których celem było usunięcie XIX-wiecznych nawarstwień.

ARCHITEKTURA. Romańska bazylika złożona z trójnawowego, czteroprzęsłowego halowego korpusu, dwunawowego, dwuprzęsłowego transeptu z kopułą nad skrzyżowaniem naw i prezbiterium zamkniętego półkolistą apsydą. Do naw bocznych przylegają po obu stronach kaplice, do północnego ramienia transeptu dobudowana została barokowa kaplica Różańcowa a w narożniku przy apsydzie prezbiterium i południowym ramieniu transeptu dostawiona jest dzwonnica. Fasada jest trójdzielna i zamknięta trójkątnym szczytem z fryzem arkadkowym, przebita jest dwu i trójdzielnymi oknami zamkniętymi półkoliście. W przyziemiu znajdują się trzy uskokowe portale zamknięte półkolistymi łukami archiwolt, z nich jedynie środkowy jest oryginalny romański ozdobiony rzeźbiarską dekoracją roślinną i zoomorficzną. Portale boczne są neoromańskie. Elewacje boczne przebite są prostokątnymi oknami zamkniętymi półkoliście, w transepcie opięte są przyporami, w korpusie rozczłonkowane lizenami. Nad korpusem nawowym i ramionami transeptu dachy dwuspadowe, nad kaplicami przy nawach bocznych dachy jednospadowe. Kopuła ośmioboczna nakryta dachem namiotowym i przebita ślepymi triforiami. Wnętrze halowego korpusu i transeptu nakryte jest sklepieniami krzyżowo-żebrowymi, w nawie głównej na gurtach. Nawy korpusu otwarta są na siebie półkolistymi arkadami wspartymi na filarach. Dzwonnica zbudowana na planie kwadratu z arkadowymi prześwitam iw najwyższej kondygnacji.

WYSTRÓJ I WYPOSAŻENIE WNĘTRZA. W prezbiterium umieszczony jest ołtarz główny w formie ogromnego neoklasycystycznego cyborium z 2. ćwierci XIX w. zaprojektowanego przez Giulio Aluisetti. W zamknięciu prezbiterium ustawione są drewniane stalle a po bokach prezbiterium znajdują się XVI-wieczne organy ozdobione malowidłami Aurelio Luini. Najcenniejszym zabytkiem w kościele jest fresk na sklepieniu apsydy namalowany przez Bergognone 1507 r. Artysta przedstawił na nim scenę Ukoronowania Matki Bożej z postaciami Boga Ojca, Chrystusa i Gołębicą Ducha Świętego. W północnym ramieniu transeptu zobaczyć można obraz Zaślubiny Marii, namalowany przez Camillo Procaccini oraz XVI-wieczny fresk nieznanego malarza lombardzkiego przedstawiający Zdjęcie z Krzyża. W południowym ramieniu transeptu zawieszony jest obraz Klęska Cammolesiego, dzieło Alessandro Varotari zw. Il Padovanino. W trzeciej kaplicy po prawej stronie znajduje się obraz przedstawiający Świętego Benedykta, namalowany przez Giulio Cesare Proccacini w 1619 r.

LITERATURA

Knaurs Kulturführer in Farbe. Italien, opr. zb. Augsburg 2000
Zucchi M., La chiese di Milano, Roma 2021
Baroni C., S. Simpliciano, Abbazia benedictina, Milano 1934

Mediolan, bazylika San Simpliciano