Lokalizacja: Chojnice, ul. Nowe Miasto 2 (53.695569, 17.563649)
Budowa: 1733-44
Styl: późny barok
HISTORIA. Celem przybyłych w 1620 r. do Chojnic jezuitów było zwalczanie luteranizmu, który szerzył się na całym Pomorzu Gdańskim. Zakonnicy otworzyli wkrótce szkołę, która z czasem została podniesiona do rangi kolegium. Do budynków jezuickiego kolegium dobudowano w latach 1733-44 późnobarokowy kościół według projektu jezuickiego architekta Jana Zelnera z Poznania. Jednak już w 1773 r. miała miejsce kasata zakonu jezuitów, zabudowania klasztorne przejęło państwo pruskie (Chojnice po drugim rozbiorze znalazły się w granicach Prus) zaś kościół przemianowany został na świątynię parafialną.
ARCHITEKTURA. Barokowy kościół wzniesiony jest na planie prostokąta z dwuprzęsłowym halowo-emporowym korpusem nawiązującym do czeskich i śląskich kościołów oraz z krótkim półkoliście zamkniętym prezbiterium. Fasada kościoła posiada podziały pilastrowe, jest dwukondygnacjowa i trójosiowa, ujęta dwiema wieżami nakrytymi barokowymi hełmami i poprzedzona kruchtą. Elewacje boczne podzielone są szerokimi pilastrami z parami okien w ozdobnych obramieniach. Wewnątrz szeroka nawa otwarta jest do płytkich kaplic bocznych arkadami zamkniętymi łukami koszowymi. Ściany rozczłonkowane są pilastrami dźwigającymi fragmenty belkowania. Wnętrze nakryte jest sklepieniami żaglastymi.
WYSTRÓJ I WYPOSAŻENIE WNĘTRZA. Sklepienia ozdobione są późnobarokową polichromią wykonaną przez Franciszka Ksawerego Haeflicha w 1742 r. przedstawiającą sceny z życia polskich i jezuickich świętych. W podłuczach arkad widnieją sceny z życia NMP, zaś nad wschodnim przęsłem przedstawiona jest pozorna kopuła. Wyposażenie wnętrza jest jednolite późnobarokowe i pochodzi z XVIII w. Składają się na nie ołtarze, główny i cztery boczne, wykonane z barwnego stiuku oraz ambona i ławy.
LITERATURA
Łoziński J., Pomniki sztuki w Polsce, T. 2, Pomorze, Warszawa 1992
